Najnowsze badania Cedars-Sinai Medical Center, opublikowane w Journal of Women’s Health, kwestionują powszechne przekonanie, jakoby wszystkie rodzaje alkoholu podwyższały poziom estrogenów w organizmie, a tym samym wzrost komórek nowotworowych. Wyniki zespołu dowodzą iż picie czerwonego wina w umiarkowanych ilościach może zmniejszyć jeden z czynników ryzyka zachorowania na raka piersi.

Wykazano, że substancje chemiczne znajdujące się w skórce i nasionach czerwonych winogron, nieco obniżają poziom estrogenów, podczas wzrostu testosteronu u kobiet przed menopauzą, które piły 240 mililitrów czerwonego wina wieczorem przez około miesiąc. Podobnego wpływu na organizm nie wykazało picie białego wina.

W badaniu Cedars-Sinai wzięło udział 36 kobiet, zostały one losowo przydzielone do picia Cabernet Sauvignon lub  Chardonnay codziennie, przez miesiąc, a następnie zmieniono gatunek wina na inny. W celu  zmierzenia poziomu hormonów, krew pobierano dwa razy w miesiącu. Zmiany w strukturze hormonów sugerują, że czerwone wino może powstrzymać wzrost komórek nowotworowych.

Badacze starali się sprawdzić, czy czerwone wino naśladuje działanie inhibitorów aromatazy, które odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu poziomem estrogenów. Inhibitory aromatazy są obecnie stosowane w leczeniu raka piersi.

„Istnieją substancje w skórce i na pestkach czerwonych winogron, niewystępujące w nasionach białych winogron, które mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia raka piersi”, powiedział Braunstein, wiceprezes Clinical Innovation i James R. Klinenberg, MD.

Źródło: Cedars-Sinai Medical Center
Autor artykułu: Dorota Sołtys

Opublikowane w czasopiśmie Oncotarget badania nad kwasem litocholowym (LCA), naturalnie produkowanym w wątrobie, w procesie trawienia, poszerzyły wiedzę na temat komórek nowotworowych jak i nowych metod w walce z rakiem.

LCA jest wyjątkowo wybiórczy w zabijaniu komórek raka, pozostawiając zdrowe komórki w stanie nienaruszonym. LCA może zniszczyć kilka rodzajów komórek nowotworowych, takich jak te występujące w guzach mózgu i raka piersi. Może to oznaczać ogromny postęp w stosunku do leków stosowanych w chemioterapii.

„LCA nie tylko zabija poszczególne komórki nowotworowe, ale również może zapobiegać dalszemu wzrostowi guza „, mówi główny autor projektu Władimir Titorenko, profesor Wydziału Biologii i Badania Katedry Concordia University w Genomics.

Co więcej, LCA zapobiega uwalnianiu substancji przez nowotwór, które powodują wzrost i namnażanie sąsiednich komórek nowotworowych. Według Titorenko, LCA jest jedynym związkiem, którego celem są komórki nowotworowe, co w dalszym etapie może powstrzymać rozrost i nasilenie guza. Jest to istotne, w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się komórek nowotworowych do innych części ciała. W przeciwieństwie do innych związków anti-aging, LCA hamuje rozwój komórek nowotworowych, a ponadto pozwala zdrowym komórkom nadal rosnąć.

Kolejnym krokiem, będą testy efektywności  LCA w stosunku do różnych  nowotworów u myszy. Badania zespołu wykazały, że LCA zabija zarówno nowotwór (neuroblastoma), jak również ludzkie komórki raka piersi, co wskazuje, że LCA ma szeroki wpływ na różne typy nowotworów.

Titorenko podkreśla, że ​​w przeciwieństwie do leków stosowanych w chemioterapii, LCA jest naturalnym związkiem, który jest już obecny w naszym ciele. Badaniami potwierdzono, że LCA może być bezpiecznie podawana myszom, dodając go do pożywienia. Dlaczego więc, LCA jest tak zabójczy dla komórek nowotworowych? Titorenko spekuluje, że komórki nowotworowe posiadają więcej receptorów LCA, co czyni je bardziej wrażliwymi na ten związek niż zdrowe komórki.
Receptory LCA wysyłają sygnały do ​​mitochondriów komórek nowotworowych. Prawdopodobnie, gdy te sygnały są zbyt silne, mitochondria ulegają autodestrukcji, a wraz z nimi komórki nowotworowe. Podsumowując, aby zniszczyć komórki nowotworowe, wykorzystano ich słabość do kwasu LCA.reśla, że ​​w przeciwieństwie do leków stosowanych w chemioterapii, LCA jest naturalnym związkiem, który jest już obecny w naszym ciele. Badaniami potwierdzono, że LCA może być bezpiecznie podawana myszom, dodając go do pożywienia. Dlaczego więc, LCA jest tak zabójczy dla komórek nowotworowych? Titorenko spekuluje, że komórki nowotworowe posiadają więcej receptorów LCA, co czyni je bardziej wrażliwymi na ten związek niż zdrowe komórki.

Źródło: Concordia University

Autorką artykułu jest Dorota Sołtys

Organizm ludzki dysponuje obfitymi zapasami tłuszczu, które między innymi, są odpowiedzialne  za  magazynowanie  energii. Tłuszcz jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania ciała – amortyzuje stawy i chroni najważniejsze organy, pomaga regulować temperaturę ciała, przechowuje witaminy rozpuszczalne w tłuszczach takie jak: A, D, E i K oraz stanowi pożywienie dla organizmu w razie braku żywności. Nawet intensywnie trenujący sportowcy o niewielkiej ilości tkanki tłuszczowej mają zapasy tłuszczu znacznie przekraczające potrzeby związane z uprawianiem sportu. Choć większość tłuszczu znajduje się w tkance tłuszczowej, u osób uprawiających sporty wytrzymałościowe niewielka, lecz fizjologicznie istotna ilość triglicerydów zawarta jest w komórkach mięśniowych. Aktywna masa mięśniowa może zawierać do 300 g tłuszczu, z czego większość znajduje się w miocytach w postaci kropelek tłuszczu.

Ważnym źródłem energii podczas aktywności fizycznej są trójglicerydy czyli tłuszcze proste. Proces wytwarzania energii polega na hydrolizie trójglicerydów do wolnych kwasów tłuszczowych (free fatty acides – FFA) i glicerolu, a w kolejnym etapie na utlenianiu FFA przez pracujące mięśnie. Większość  triglicerydów (~ 17.500 mmol) jest zgromadzonych w tkance tłuszczowej. Trójglicerydy są również obecne w mięśniach szkieletowych (~ 300 mmol) oraz osoczu w bardzo niskiej gęstości (~ 0,5 mmol). Całkowita ilość energii zgromadzonej w trójglicerydach (~ 135.000 kcal) jest 65-krotnie większa niż ilość energii zmagazynowanej w postaci glikogenu (~ 2000 kcal). Dlatego wykorzystanie tłuszczu jako paliwa podczas ćwiczeń wytrzymałościowych pozwala na dłuższą aktywność  fizyczną oraz  opóźnienie zużycie glikogenu i wystąpienie hipoglikemii. Utlenianie trójglicerydów stopniowo wzrasta podczas wysiłku fizycznego. Głównym źródłem kwasów tłuszczowych utlenianych podczas długich ćwiczeń wywodzi się z tkanki tłuszczowej. Szacuje się, że domięśniowe trójglicerydy (IMTGs)  zawierają 5-50% z utlenionego tłuszczu, przy czym wkład z lipoprotein krążących jest minimalny.

Jak wspomniano, triglicerydy endogenne stanowią ważne źródło paliwa dla wytrzymałości fizycznej. Utlenianie triglicerydy stopniowo wzrasta podczas ćwiczeń, a ich ilość zależy od potrzeb energetycznych pracujących mięśni, dostaw kwasów tłuszczowych do mitochondriów mięśni, oraz utlenianie innych substratów. Zwiększone zużycie trójglicerydów w trakcie ćwiczeń jest połączeniem procesów nerwowych, hormonalnych, układu krążenia i reakcji zachodzących w mięśniach (które zwiększają zapotrzebowanie na energię). Podczas wysiłku zwiększa się lipolizę (czyli uwolnienie tłuszczu do krwi) triglicerydy tkanki tłuszczowej i prawdopodobnie, triglicerydy mięśniowych. Ponadto zwiększa się przepływ krwi w tkance tłuszczowej i mięśniach, czemu towarzyszy spowolnienie  reestryfikacji kwasu tłuszczowego, oraz uwolnienie kwasów tłuszczowych do mitochondriów mięśni szkieletowych, gdzie ulegają utlenieniu. Mobilizacja kwasów tłuszczowych i względne wykorzystanie triglicerdy tkanki tłuszczowej i wewnątrzmięśniowych podczas ćwiczeń, w dużej mierze zależy, od stopnia sprawności i intensywności ćwiczeń. Osoby które przeszły trening wytrzymałościowy, podczas ćwiczeń spalają większą ilość tłuszczów, bez zwiększenia lipolizy, w porównaniu z osobami bez treningu, ćwiczącymi ze stałą intensywnością. Dostępne dane wskazują, że wzrost utleniania tłuszczy podczas treningu, nie wiąże się ze wzrostem utleniania kwasów tłuszczowych znajdujących się w osoczu, a z triglicerydy znajdującymi się w mięśniach. Utlenianie tłuszczy jest mniejsze podczas wysiłków o wysokiej intensywności niż wykonując ćwiczenia z  umiarkowaną intensywnością, po części ze względu na zmniejszenie dostaw kwasu tłuszczowego do pracujących mięśni.

Pozajelitowe uzupełnianie lipidów, podczas wysokiej intensywności ćwiczeń, zwiększa utlenianie tłuszczów.  Egzogenne triacyloglicerole, poprzez lipidy i heparynę przenikają bezpośrednio do układu krążenia, a nawet zwiększają utlenianie tłuszczów, gdy endogenne stężenie kwasu tłuszczowego w osoczu jest niskie. Spożycie tłuszczów w postaci długo- lub średnio-łańcuchowych triglicerydów, ma w efekcie, ograniczony wpływ na metabolizm substratów podczas ćwiczeń.

Autorką artykułu jest Dorota Sołtys

Narty to jeden z najwspanialszych sportów zimowych. Fakt, iż jazda na nartach możliwa jest tylko w określonej porze roku, sprawia, że jest ona długo wyczekiwana i upragniona. Jednocześnie czyni ją bardzo niebezpieczną, ponieważ nie można ćwiczyć jazdy na nartach zanim spadnie śnieg, dlatego należy przygotować swój organizm na to wyzwanie wcześniej. Wielu z nas jeździ na nartach tylko od czasu do czasu, trudno więc zachować doskonałą formę. Jeśli wybierasz się na narty, powinieneś pamiętać o odpowiednim przygotowaniu. Jak wiadomo, jazda na nartach to przede wszystkim bardzo duże obciążenie nóg, zwłaszcza ud i kolan. Jest to wymuszone przez pozycję, którą przyjmujemy podczas prawidłowego zjazdu. Zatem bardzo ważne jest przygotowanie tej partii mięśni.

Narty ćwiczenia

1. Jogging jest ćwiczeniem bardzo dobrym pod kątem jazdy na nartach. Nie dość, że podczas biegania najbardziej wzmacniamy nogi, to do tego poprawiamy ogólną wydolność organizmu w czasie zmęczenia. Poświęćmy z pół godziny, dwa razy w tygodniu, o naszej ulubionej porze, w ulubionym miejscu. Pamiętajmy, żeby przed biegiem poświęcić przynajmniej pięć minut na dobrą rozgrzewkę. Nie narzucajmy sobie drastycznego tempa, którego nie możemy wytrzymać. Tu nie o to chodzi. Najważniejszy jest wysiłek, ale i dobre samopoczucie oraz stopniowe dochodzenie do formy, a nie forsowny bieg, a następnie umieranie przez najbliższe kilka dni z powodu „zakwasów”.

2. Przysiady czyli praca mięśni ud zarówno koncentryczna (skrócenie mięśni) jak i ekscentryczna (wydłużenie mięśni). Wzmocnienie mięśnia czworogłowego utrzymuje stabilność kolana oraz ułatwia  kontrolę podczas dynamicznych manewrów na stoku. Regularne wykonywanie ćwiczenia, bardzo dobrze wyrabia mięśnie, a także wzmacniają stawy kolanowe. Należy zapamiętać, że przy robieniu przysiadów, stopy w całości powinny stykać się z podłogą.

3. Idąc wyżej, dobrze byłoby zająć się mięśniami brzucha i mięśniami przykręgosłupowymi, które zapewnią odpowiednią stabilizację kręgosłupa i całej postawy ciała podczas zjazdu.

4. Gdy zbliża się sezon narciarski, dobrze byłoby jeszcze zadbać o odpowiednie rozciągnięcie mięśni – zachowując elastyczność chronisz swoje ciało przed niebezpiecznymi urazami.

Będąc już w górach, nie zapomnijmy, aby rano, przed wyjściem na stok również rozgrzać mięśnie. Pomoże nam to uchronić się nie tylko przed zakwasami, ale i niebezpiecznymi naciągnięciami mięśni bądź ścięgien, czy wręcz ich naderwaniem, co skutecznie uniemożliwiłoby nam dalsze szusowanie.

Jeśli potrzebujesz pomocy profesjonalisty – możemy Ci pomóc przygotować Twój organizm do dobrej zabawy na stoku. Skontaktuj się z nami. 

Ochrona kości podczas odchudzania – Jedz potrawy bogate w białko.

Według badań opublikowanych w Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, utrata kalorii  oparta na diecie ubogiej  w węglowodany i bogatej w białka (pochodzące głownie z nabiału),  połączona  z codziennymi  ćwiczeniami, ma pozytywny wpływ na zdrowie kości u osób z nadwagą, jak również odchudzających się, młodych kobiet.

Naukowcy zaobserwowali, że poprawa  kondycji  kości była szczególnie widoczna, podczas spożywania dużej ilości produktów zawierających witaminę D, oraz białka i wapń pochodzenia mlecznego.

W badaniu wzięły udział osoby z nadwagą i otyłością, a także zdrowe kobiety przed menopauzą.
Kobiety zostały następnie podzielone na trzy grupy.

Każda grupa spożywała zarówno:

• niskie,
• średnie
• lub duże ilości produktów mlecznych wraz z mniejszą lub większą ilością węglowodanów i białek przez okres 16 tygodni. Ponadto, wapń i witaminę D podawano w różnych ilościach a następnie spożywano wraz z nabiałem.

Każdy z uczestników wykonywał w ćwiczenia aerobowe siedem dni w tygodniu, jak również dwa dodatkowe treningi siłowe.

Andrea Josse, z Wydziału Kinezjologii McMaster i główny autor badania, wyjaśnił:

„Nasze wyniki wskazują na znaczenie składu diety na utrzymanie stanu zdrowia kości w trakcie odchudzania. Nasze dane wyraźnie pokazują że białko pochodzenia mlecznego jest ważne, jeżeli celem jest uniknięcie szkodliwych konsekwencji odchudzania, takich jak przyspieszonej utraty tkanki kostnej. Naszym zdaniem, młode kobiety odchudzające się powinny spożywać dietę bogatą w białka pochodzenia mlecznego. ”

Zespół badawczy oraz sami uczestnicy ujawnili, że we wszystkich grupach  łączne straty masy były identyczne, jednak zmiany składu ciała różniły się istotnie.

Grupa doświadczalna, spożywająca wysokie ilości białka mlecznego, wykazała znaczące straty tłuszczu całego ciała, jak również większe zyski beztłuszczowej masy mięśniowej.

W niniejszym badaniu, u osób spożywających większe ilości białka mlecznego zaobserwowano znaczną poprawę markerów tworzenia kości, co oznacza wzrost stężenia witaminy D, bez zmian w utracie masy kostnej,  jak również spadek  stężenia parathormonu, którego wzrost  jest często związany z utratą masy kostnej.

Według naukowców, utrzymanie lub poprawa  kondycji kości u młodych kobiet, zwłaszcza u kobiet próbujących schudnąć, ma kluczowe znaczenie dla ogólnego stanu zdrowia, i może mieć znaczący wpływ na zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia takich chorób jak osteoporoza w późniejszym życiu.

Stuart Phillips, główny autor i profesor w Katedrze Kinezjologii, stwierdził:

„Nasze wyniki dostarczają dodatkowych argumentów uzasadniających spożywanie produktów mlecznych w odniesieniu do pomocy w ” wysokiej jakości ” spadku  masy ciała, którą definiuje się jako utratę tkanki tłuszczowej i promocja zdrowia kości u młodych kobiet”.

Autorką artykułu jest Dorota Sołtys.

Leczenie:

Profilaktyka to jak wiadomo najskuteczniejsza forma zwalczania dolegliwości bólowych i dysfunkcji kręgosłupa.

Polega ona na utrzymywaniu prawidłowej postawy w czasie pracy i wypoczynku, właściwej gimnastyce wzmacniającej wydolność kręgosłupa i całego ciała oraz higienicznego trybu życia.

Kluczową rolę odgrywa aktywność ruchowa od wczesnych lat dziecięcych do późnej starości. Jeśli jednak o zapobieganiu nie było mowy, należy przystąpić do leczenia.

W przypadku mniej zaawansowanej dyskopatii podstawą leczenia jest szeroko pojęta rehabilitacja, między innymi:

• masaż,
• zabiegi fizykalne (krioterapia, laseroterapia, zabiegi cieplne, prądy),
• ćwiczenia oddechowe,
• rozluźniające,
• wzmacniające,
• stosowanie technik terapii manualnej (mobilizacji, manipulacji, rozciągania),
• leczenie uzdrowiskowe
• oraz terapia farmakologiczna mająca na celu złagodzenie bólu.

W przypadku postępującego lub utrzymującego się, mimo prowadzenia prawidłowego leczenia zachowawczego deficytu neurologicznego lub gdy zaburzenia są zaawansowane bądź nawracające, jedynym wyjściem może okazać się zabieg operacyjny polegający na usunięciu przyczyny ucisku i przywróceniu utraconej stabilności.

Mimo powszechności tego zjawiska wciąż tysiące ludzi na świecie cierpi na różnego rodzaju schorzenia kręgosłupa. Pamiętajmy że zdrowy kręgosłup to fundament naszej sprawności psychofizycznej dlatego warto o niego zadbać.

Autor: Dorota Sołtys

Nasz kręgosłup składa się z kręgów i znajdujących się pomiędzy nimi krążkami. Każdy krążek posiada jądro miażdżyste oraz otaczający go pierścień włóknisty, potocznie nazywany dyskiem.

Niestety z upływem czasu każdy krążek może ulec zmianom degeneracyjnym. Do jego uszkodzenia może dojść również podczas urazów kręgosłupa jak i na skutek nieprawidłowego trybu życia (przeciążenia, otyłość, siedzący tryb życia, brak ruchu). Zmniejszenie uwodnienia, elastyczności i spłaszczenie dysku prowadzi do rozluźnienia spoistego dotychczas połączenia kręgów. W miejscu zmniejszonej wytrzymałości fragmenty jądra miażdżystego mogą uwypuklać się do kanału kręgowego i powodować ucisk struktur nerwowych.

Objawy dyskopatii:

Dyskopatia najczęściej obejmuje odcinek lędźwiowy i szyjny kręgosłupa, rzadziej piersiowy.

Dyskopatia szyjna objawia się najczęściej: bólem karku, głowy, zawrotami czy zaburzeniami równowagi. W następstwie zmian chorobowych dochodzi do promieniowania bólu do przedramienia i ramienia, osłabienia siły mięśniowej, zaburzeń czucia i niedowładów.

Podobnie jest w przypadku dyskopatii lędźwiowej, zaczyna się dość niewinnie przemijającymi bólami w tej okolicy kręgosłupa promieniującymi do jednej lub obu kończyn dolnych. Wraz z rozwojem choroby dochodzi do niedowładów kończyn (zaburzenia czucia, osłabienie siły mięśniowej, zaniki mięśni i opadanie stopy). W ciężkich przypadkach może dojść do zaburzeń zwieraczy, trudności w oddawaniu moczu oraz zaburzenia potencji u mężczyzn.

Autor: Dorota Sołtys

Masaż limfatyczny lub inaczej drenaż limfatyczny jest masażem, w którym poprzez zastosowanie odpowiednich technik umożliwia się usprawnienie krążenia limfy i płynów tkankowych.

Usprawnienie to umożliwia zapobieganie i leczenie chorób związanych z zastojem limfy oraz likwidowanie różnego typu obrzęków.

Masaż limfatyczny może być przydatny w przypadku obrzęków, urazów sportowych lub u osób mających słaby układ odpornościowy lub tych, którzy cierpią z powodu  braku energii. W masażu tym ważne jest takie ułożenie pacjenta, aby ułatwiało odprowadzanie limfy. Również ważne jest zachowanie odpowiedniego tempa ruchów oraz siły chwytów w taki sposób, aby ruchy miały charakter przepychający. Ponadto nie wskazane jest nadmierne rozgrzewanie tkanek masowanych, gdyż prowadzi to do rozszerzenia naczyń oporowych, co utrudnia przepchnięcie limfy w określonym kierunku.

Co to jest system limfatyczny?

Najważniejszą funkcją układu chłonnego jest obrona przed zakażeniami oraz cyrkulacja płynów ustrojowych. Układ limfatyczny wypłukuje produkty przemiany materii z ciała i usuwa zarazki. Przepływająca po organizmie limfa zbiera substancje toksyczne i odprowadza je do węzłów chłonnych, skąd są transportowane do nerek i usuwane z organizmu. To, czy układ limfatyczny dobrze funkcjonuje, zależy w dużej mierze od sprawności i elastyczności tkanki łącznej. Jeśli jest zbyt miękka i przepuszczalna, toksyny, zamiast wędrować do węzłów chłonnych, wnikają w inne tkanki.

Co to jest masaż limfatyczny?

Zastosowanie masażu w terapii leczenia sięga wieków.  Masaż limfatyczny został opracowany w 1930 roku i jest delikatną formą masażu, która stymuluje organizm układu limfatycznego.

Układ limfatyczny nie posiada pompy i jego funkcja zależy od skurczu mięśni które pracują w czasie oddychania i podczas ćwiczeń fizycznych.

Masaż limfatyczny wykorzystuje bardzo lekkie ciśnienie w połączeniu z miękkimi ruchami pompowania w kierunku węzłów chłonnych. Funkcjonowanie układu odpornościowego, poprawiam metabolizm i wspomaga organizm w eliminacji odpadów i toksyn.

Silny układ odpornościowy sprawia, że ​​czujesz się zdrowo.

Jak w przypadku większości masaży, ważne jest, aby pić dużo wody po zabiegu w celu  wypłukania toksyn, które zostały uwolnione.

Masaż limfatyczny korzyści:

1. Drenaż limfatyczny może poprawić funkcjonowanie układu limfatycznego poprzez ręczne pobudzenie systemu chłonnego manualnymi technikami masażu wykonywanymi zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
2. Usprawnienia przepływ limfy, co daje wręcz natychmiastowe i widoczne rozluźnienie mięśni oraz likwidację obrzęków.
3. Drenaż limfatyczny poprawia wygląd skóry.
4. Wpływa korzystnie na skórę twarzy, poprawiając jej koloryt oraz likwiduje poranną opuchliznę i sińce pod oczami .
5. Wykonywany systematycznie likwiduje nierówności skóry.
6. Przeciwdziała powstawaniu cellulitu  i zmniejsza ten który już występuje.
7. Zmniejsza opór krwi w tętnicach, przez co ułatwia pracę serca.
8. Powoduje lepszą przemianę materii (dotlenienie oraz szybsze usuwanie produktów przemiany materii).
9. Drenaż zapobiega niewydolności krążenia obwodowego, zwłaszcza w kończynach dolnych, dlatego pozwala pozbyć się tzw. efektu zimnych stóp.
10. Zalecany jest również kobietom kilka tygodniu po porodzie, gdy organizm jest osłabiony po leżeniu i wysiłku.
11. Posiada również zastosowanie w odnowie biologicznej oraz leczeniu obrzęków limfatycznych.
12. Drenaż limfatyczny stosuje się powszechnie w przypadku  raka piersi. U kobiet,  które miały usunięte pachowe węzły chłonne mogą się pojawić obrzęki w okolicach ramion.

Masaż limfatyczny – Czy to jest bezpieczne?

W większości przypadków masaż limfatyczny jest bezpieczny. Jednak jak we wszystkich masażach  istnieją pewne przeciwwskazania do których należą:

1. ostre zapalenie,
2. nowotwory złośliwe,
3. zakrzepice,
4. i poważne problemy z sercem.

Aby uzyskać najlepsze wyniki w masażu limfatycznym, należy korzystać z odpowiednio przeszkolonych i wykwalifikowanych terapeutów.

Jeśli jesteś z Warszawy bądź okolic i chcesz skorzystać z masażu limfatycznego skontaktuj sie z nami i umów się na wizytę.

Ciepła kąpiel to nie tylko relaksujące doświadczenie ale również jeden z najstarszych zabiegów hydroterapii.  Jeżeli już korzystasz z przyjemności jaką daje kąpiel prawdopodobnie nie zdajesz sobie sprawy, że nie wykorzystujesz pełnego potencjału tego zabiegu. W tym artykule damy Ci kilka wskazówek, dzięki którym będziesz mógł osiągnąć pełne korzyści jakie niesie ze sobą ciepła kąpiel.

Oto podstawowe informacje które pozwolą Ci korzystać z zabiegu fizykoterapeutycznego we własnym domu:

Temperatura wody musi być odpowiedni dobrana.

Gorąca kąpiel – temperatura wody 38-42 ºC – ten rodzaj kąpieli raczej Ciebie nie odpręży, woda jest zbyt gorąca i działa stymulująco na układ nerwowy i krwionośny. Taka kąpiel nie jest wskazana dla osób które cierpią na bezsenność lub mają problemy z układem krążenia. Przeciwwskazana jest również dla kobiet w ciąży, tutaj temperatura wody nie powinna przekraczać temperatury 37 ˚C – ledwo powyżej temperatury ciała! Z takiej kąpieli można korzystać maksymalnie do 10 minut.

Ciepła kąpiel – temperatura wody 34-37 ºC – to najlepszy rodzaj kąpieli, który daje relaks i rozluźnienie. Można taką kąpiel zastosować np. po treningu fizycznym aby rozluźnić mięśnie. Ciepła kąpiel rozgrzewa tkanki, dzięki czemu działa przeciwbólowo i pomaga zasnąć.

Letnia kąpiel – temperatura wody 21-27 ºC – ma podobne działanie do kąpieli ciepłej – uspokaja.

Połącz ciepłą kąpiel z automasażem

Kąpiel to idealne miejsce, aby zrobić sobie delikatny masaż punktów bolesnych (tzw. punktów spustowych). Dobrym sposobem jest użycie w tym celu gumowej piłeczki (np. tenisowej), którą należy włożyć pomiędzy wannę lub a np. plecy w miejscu najbardziej bolesnym. Piłeczka ma naciskać na mięsień do momentu kiedy ból się zmniejszy.

Rozciągaj się w czasie kąpieli lub po kąpieli.

Dużo łatwiej możemy rozciągnąć mięśnie kiedy rozgrzejemy tkanki ciepłą wodą. Napięte i mięśnie często prowadzą do występowania dolegliwości bólowych, dlatego powinniśmy je rozluźniać i rozciągam aby takim problemom zapobiec. Rozciąganie w ciepłej kąpieli lub zaraz po niej gwarantuje nam lepsze rezultaty.

Pij wodę po ciepłej kąpieli.

Pod wodą też się pocisz, więc nic dziwnego w tym, że podczas ciepłej kąpieli tracisz dużo płynów.

Pocenie się jest ważną formą wydalania, która prowadzi do usuwania zbędnych produktów przemiany materii organizmu, ale musimy pamiętać o uzupełnianiu płynów przed i po kąpieli. Jest to bardzo ważne dla naszego organizmu a często o tym zapominamy.

Wypróbuj lecznicze działanie wody już dzisiaj, pogoda za oknem sama nas do tego zachęca.

Jeśli masz jakieś ciekawe sposoby na kiepską pogodę i poprawę samopoczucie napisz o tym w komentarzu poniżej, bądź na naszej Facebook’owej stronie fanów

Brzuszna tkanka tłuszczowa nagromadzona w okolicach jamy brzusznej lub tzw. Trzewna tkanka tłuszczowa znajduje się wewnątrz jamy brzusznej (okolice żołądka, wątroby, jelit i innych narządów).  Nadmierna ilość ilości tkanki tłuszczowej wiąże się z większym ryzykiem rozwoju wielu chorób: cukrzycy, chorób serca i niektórych nowotworów.

Ćwiczenia aerobowe (wytrzymałościowe) to rodzaj aktywności fizycznej, która wyraźnie podnosi tętno i sprawia, że płuca i serce pracują ciężej, przez co zużywają więcej energii.

Przykładowe ćwiczenia aerobowe to: bieganie, jazda na rowerze, pływanie, Nordic Walking, wioślarstwo.

Sposób na płaski brzuch to wyżej wymienione formy treningu, który w niektórych przypadkach możesz odbywać w siłowni, mowa tutaj o rowerkach, bieżniach.

Trening oporowy (siłowy) to rodzaj aktywności fizycznej, która angażuje do pracy określone grupy mięśniowe i powoduje zwiększenie masy i siły tych mięśni.

Przykładowe ćwiczenia siłowe to: podciąganie się na drążku, uginanie ramion ze sztangą, unoszenie hantli, przysiady z obciążeniem.

Główny autor prezentowanych badań, Cris Slentz, PhD, fizjolog, powiedział:

„Ważniejsze dla Twojego zdrowia jest to w jakich okolicach ciała masz nagromadzoną tkankę tłuszczową niż ogólna ilość tkanki tłuszczowej którą posiadasz. W naszych badaniach staraliśmy się dobrać najbardziej efektywną formę ćwiczeń, która pomoże pozbyć się tego niezdrowego tłuszczu.”

Slentz powiedział:

„Ćwiczenia siłowe są doskonałą formą treningu zwiększającą beztłuszczową masę ciała. Ale jeśli masz nadwagę i chcesz pozbyć się tkanki tłuszczowej nagromadzonej w okolicach brzucha, ćwiczenia aerobowe są lepszym rozwiązaniem, bo spalają większą ilość kalorii.”

Badacze stwierdzili, że ćwiczenia aerobowe zużywają o 67% więcej kalorii, niż trening siłowy.

W badaniu wzięło 196 osób w wieku od 18 do 70 lat. Wszyscy mieli nadwagę  i prowadzili siedzący tryb życia. Ochotników podzielono losowo na trzy grupy:

• Grupa trenująca aeroby – ta grupa biegała równowartość 12 mil tygodniowo, przy 80% maksymalnej częstości akcji serca
• Grupy trenująca siłowo – ćwiczyli oni 3 serie różnych ćwiczeń po 8-12 powtórzeń trzy razy w tygodniu
• Grupy mieszanego treningu – połączenie ćwiczeń aerobowych i siłowych

Ćwiczenia w poszczególnych grupach były nadzorowane przez specjalistów.

Okazało się, że trening aerobowy redukuje znacznie trzewną tkankę tłuszczową.

Stwierdzono również, że ten rodzaj treningu poprawia oporność na insulinę (na czczo) w porównaniu do treningu oporowego.

Trening wytrzymałościowy w większym stopniu  prowadził do zmniejszenia aktywności enzymów wątrobowych i stężenia triglicerydów na czczo. Wszystkie te czynniki zmniejszają ryzyko wystąpienia chorób serca i cukrzycy.

Autorzy napisali, że trening oporowy nie miał prawie żadnego wpływu na redukcję trzewnej tkanki tłuszczowej, poziomu enzymów wątroby i oporności na insulinę. Stwierdzono że połączenie treningu siłowego z ćwiczeniami aerobowymi, ma podobne rezultaty jak w przypadku samego treningu wytrzymałościowego.

Mimo, że treningi w tym badaniu były „rygorystyczne”, Slentz uważa, że można osiągnąć podobne wyniki stosując łagodniejsze formy ćwiczeń aerobowych.